Historia monet w Stanach Zjednoczonych zaczyna się na długo przed Ustawą o monetach z 1792 roku i założeniem pierwszej narodowej mennicy w Filadelfii. W okresie kolonialnym i w latach po wojnie rewolucyjnej w obiegu znajdowała się kombinacja monet zagranicznych i krajowych. Ten zagmatwany i nietrwały system mieszanej waluty został wkrótce zastąpiony pierwszymi monetami młodego narodu.

Waluta kolonialna

Ponieważ w okresie kolonialnym monety były rzadkością, wielu europejskich kolonistów musiało używać różnych substytutów pieniądza, w tym kul muszkietowych, skór zwierzęcych, produktów rolnych i wampum z Ameryki Północnej. Nieliczne monety, które kupcy i inni sprzedawcy akceptowali, były monetami zagranicznymi, takimi jak funt brytyjski, niemiecki talar, hiszpański dolar brukowany i niektóre monety produkowane przez inne kolonie. Hiszpańskie dolary mielone stały się najpopularniejszą monetą zagraniczną ze względu na ich dostępność i wysoką zawartość srebra.

Monety emitowane przez państwo i centy Fugio

Po wojnie rewolucyjnej, Artykuły Konfederacji przyznały stanom prawo do produkcji własnych monet i ustalania dla nich unikalnych wartości. Jednoczesne posiadanie w obiegu monet zagranicznych i wielu nowych monet krajowych szybko stało się mylące, a monety różniły się wartością w poszczególnych stanach. Próbując rozwiązać ten problem i ustanowić narodową monetę, Kongres zezwolił na produkcję miedzianych centów Fugio w 1787 roku, ale ratyfikacja Konstytucji w następnym roku ustanowiła nowy rząd i rozpoczęła nową debatę na temat narodowej waluty.

Ustawa o monetach z 1792 roku

Ustawa o monetach z 1792 roku ustanowiła pierwszą narodową mennicę w Filadelfii i wyznaczyła srebrnego dolara jako podstawową jednostkę pieniężną w Stanach Zjednoczonych. Miedziane centy, pierwsze monety obiegowe, pojawiły się w marcu następnego roku. Produkcja srebrnych monet (półdolarówek, dziesięciocentówek, ćwierćdolarówek, półdolarówek i dolarów) oraz złotych monet (ćwierć orłów, pół orłów i orłów) rozpoczęła się w latach 1794 i 1795.